Mijn verhaal begon met een mopshondje uit de broodfok, dat ik maar zeven dagen bij me mocht hebben. Die ervaring maakte veel indruk op mij en ik besloot voorlopig geen mopshondje meer te nemen.
Totdat ik in contact kwam met een erkende fokker. Ik kreeg de kans om een nestje te volgen en zag hoe er met liefde en aandacht voor de pups werd gezorgd. Ook zag ik hoeveel aandacht er was voor gezondheid en verantwoord fokken.
Dat gaf mij een andere kijk op het ras en ik besloot opnieuw een mopshondje te nemen. Later kwam er nog eentje bij.
Mijn liefde voor de mopshond groeide steeds verder. Ik keek naar mijn eigen honden en zag dat mijn ervaring anders was dan het beeld dat ik steeds in berichten voorbij zag komen. Mijn moppies waren gezond en ik zag zelf hoe belangrijk een goede fokker en aandacht voor gezondheid zijn.
Toen ik hoorde dat er een fokverbod dreigde, schrok ik daarvan. Ik kon niet begrijpen dat het ras waar ik zo veel van was gaan houden mogelijk geen toekomst meer zou hebben.
Juist doordat ik naar mijn eigen honden keek en mijn eigen ervaringen had, bleef ik met de vraag zitten: waarom wordt er niet meer gekeken naar wat er met verantwoord fokken mogelijk is?
Via een Facebookgroep die ik zelf beheer, kwam ikk in contact met andere fokkers en mensen die zich eveneens inzetten voor de kortsnuitige rassen. Ik verdiepte mij verder en raakte steeds meer betrokken bij de toekomst van deze honden.
Ik kon het idee dat onze rassen zouden verdwijnen niet zomaar accepteren. Ik vond dat er een eerlijk verhaal verteld moest worden, waarin ook aandacht is voor de verschillen tussen honden, de inzet van verantwoorde fokkers en de mogelijkheden om gezondheid en welzijn te verbeteren.
“ Daarom sta ik achter KBB
Zo groeide mijn betrokkenheid bij Stichting Kortsnuiten Blijven Bestaan.
Voor mij gaat het niet alleen om mijn eigen mopshonden, maar om alle kortsnuitige rassen. Ik wil dat er eerlijke informatie wordt gegeven en dat er serieus wordt gekeken naar gezondheid, welzijn en verantwoord fokken.
Ik heb zelf ervaren dat er verschil kan zijn en vind daarom dat we niet alle honden en fokkers over één kam mogen scheren. Er moet ruimte zijn voor kennis, goede begeleiding en een eerlijke beoordeling van wat mogelijk is.
Daarom blijf ik mij inzetten voor onze rassen. Samen met anderen wil ik onze stem laten horen en blijven opkomen voor hun toekomst.
Ik geloof dat we samen sterker staan en dat we ons moeten blijven inzetten voor het verantwoord behouden van onze kortsnuitige hondenrassen.
Dit is mijn verhaal. Dit is waarom ik achter KBB sta. En dit is waarom ik blijf vechten voor onze kortsnuiten.
Samen staan we sterk!
Alida de Leur